Sinds haar doorbraak op 14-jarige leeftijd in Taxi Driver (1976) groeide de Amerikaanse actrice Jodie Foster uit tot een icoon van haar generatie, met een indrukwekkend palmares aan onderscheidingen. Hoewel haar filmcarrière de voorbije jaren op een lager pitje stond, is ze nu helemaal terug met Vie Privée, onder regie van Rebecca Zlotowski.

In deze misdaadfilm van Franse origine kruipt Foster in de huid van Lilian Steiner. Op het eerste gezicht leidt Lilian het perfecte leven: een succesvolle carrière als psychiater, financiële onafhankelijkheid en een bestaan dat volledig onder controle lijkt. Maar die schijnbare stabiliteit stort in wanneer een van haar geliefde patiënten onverwacht overlijdt. Als eeuwige controle-freak kan Lilian de zaak niet loslaten. Haar zoektocht naar antwoorden brengt haar steeds verder uit evenwicht.

In deze heerlijke zwarte komedie zien we hoe een vrouw de controle verliest over haar leven terwijl ze — als een neurotische versie van Sherlock Holmes — obsessief op onderzoek trekt. Zonder zich iets aan te trekken van deontologische regels gaat ze samen met haar ex-man, eveneens dokter en heerlijk vertolkt door Daniel Auteuil, op een hilarische tocht langs de nabestaanden van de overleden vrouw.

De chemie tussen Foster en Auteuil is een van de troeven van de film. Auteuil zet een rationele, rustige man neer die feiten boven emoties plaatst — een perfect contrast met de losgeslagen, impulsieve Lilian.

Vie Privée is meer dan een zwarte komedie: de film bevat ook genoeg thriller- en misdaadelementen om de spanning vast te houden. Wat is de rol van de man en dochter van de overleden vrouw? Zijn ze wel zo onschuldig? En is hun gedrag wel normaal na zo’n tragisch verlies? De film wordt nooit zwaar of pathetisch, maar ook nooit voorspelbaar.

De droomscènes die Zlotowski doorheen de film weeft, geven het geheel een subtiel surrealistisch randje — alsof de werkelijkheid wankelt, wat perfect past bij het verhaal dat ze wil vertellen. Naast Foster schittert een sterke Franse cast, met onder anderen Auteuil, Virginie Efira en Mathieu Amalric. Hun spel balanceert vlot tussen zelfrelativering en ernst, en geeft dit onderkoelde moordmysterie kleur en diepte.

Vie Privée bewijst dat een ontspannende film met grote sterren, een absurd kantje en visueel sterke beelden geen compromissen hoeft te sluiten. Soms is dat precies wat een film moet zijn.