Vorig jaar in december nam Hilde Bonami afscheid als bestuurslid van Markant Lotenhulle-Poeke. Na 40 jaar. Vandaag is ze nog altijd lid van de afdeling, die vandaag 150 leden telt. Een gesprek over engagement, vriendschap en leren loslaten.

Hilde, hoe ben je 40 jaar geleden bij Markant terechtgekomen?
“Ik was 25 toen een aantal bestuursleden mij vroegen om mee te stappen in het nieuwe bestuur van Markant Lotenhulle-Poeke, toen nog CMBV. De afdeling ging in september 1985 van start en in december ben ik ingestapt.

Wat maakte dat je je zo lang bleef engageren?
“Ik kreeg taken die goed bij mij pasten. Ik trok vooral de kookactiviteiten en de feestjes en deed 25 jaar lang de financiën. Ik kan goed organiseren en koken en deed ook altijd de boodschappen.
Daardoor kon ik binnen Markant echt mijn organisatietalent gebruiken. Dat heeft mijn leven verrijkt. 

Mijn man is huisarts, ik ben verpleegkundige en werkte mee in zijn praktijk. Markant gaf me daarnaast de kans om mijn eigen talenten te ontplooien en vooral ook heel veel mensen te leren kennen.” 

Ik deed het ook niet alleen, ik was omringd door een heel fijn team van vrijwilligers en een goede voorzitster Magda Boone, die dit ook al heel lang doet. Zij stuurt de groep goed aan.”

Wat is je het meest bijgebleven van die 40 jaar?
“De mensen. Ik heb zoveel leuke en boeiende mensen leren kennen. We hadden ook altijd een heel mooi programma. Maar vooral de vriendschappen die daaruit zijn ontstaan, zijn heel waardevol.”

Je hebt Markant in die 40 jaar sterk zien veranderen. Wat is er anders dan vroeger?
“Vroeger gingen we zelf op pad om nieuwe leden te zoeken. We gingen langs bij middenstanders in het dorp, stapten winkels binnen of belden bij mensen aan. Vandaag gebeurt veel meer digitaal.
Ook de manier waarop mensen zich engageren is veranderd. Jongere mensen vinden het moeilijker om zich elke maand opnieuw voor een vereniging in te zetten. Dat zie ik ook bij mijn eigen kinderen. Vroeger had je bovendien veel leden die wel lid waren, maar niet naar activiteiten kwamen. Dat heb je vandaag veel minder.”

En wat is volgens jou hetzelfde gebleven?

“De vriendschappen. Die blijven.”